[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 122 تا 124 ] يا بَنِي إِسْرائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَ أَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعالَمِينَ ( 122 ) وَ اتَّقُوا يَوْماً لا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئاً وَ لا يُقْبَلُ مِنْها عَدْلٌ وَ لا تَنْفَعُها شَفاعَةٌ وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ ( 123 ) وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ( 124 ) ترجمه : ( 2 / 124 - 122 ) اى بنى اسرائيل ياد آريد نعمتى كه بشما عطا نمودم و شما را برگزيدم و برترى دادم بر تمام مردم ، و بترسيد و خود را نگاه داريد از عذاب روزى كه جزاى عمل هر كسى عايد خودش مىشود و كسى را بجاى ديگرى مجازات نخواهند نمود و در آن روز فدايى از كسى قبول نميشود و نيز شفاعت در آن روز نفع نمىبخشد و در آن روز براى احدى يار و ياورى نيست ، ( و اى پيغمبر ) ياد آر وقتى كه ابراهيم را پروردگار او امتحان نمود بكلماتى و از عهده تمامى آن بر آمد و خداوند به او گفت من تو را بپيشوايى خلق برگزيدم و انتخاب نمودم ابراهيم گفت اين پيشوايى براى اولاد من نيز خواهد بود خداوند فرمود هرگز عهد من بستمكاران نميرسد . توضيح آيات يا بَنِي إِسْرائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ تا آخر ، در اين دو آيه خطاباتى كه راجع ببنى اسرائيليان بود بانتها مىرساند و نظير همين آيه بود كه شروع بخطابات شد و به همين آيه نيز مطلب را خاتمه ميدهد كه ابتداء كلام و انتهاى آن يكى باشد . و ممكن است در اينجا سؤالى پيش آيد كه در كلام فصيح تكرار درست به نظر نمىآيد چگونه در اينجا دو آيه مكرر شده كه نه در لفظ با هم تفاوت دارد و نه در معنى . مفسرين از اين اعتراض پيش‌بينى كرده‌اند و چنين پاسخ ميدهند كه آيه اول براى اين است كه يهوديان عصر رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و سلّم متذكر گردند نعمتهايى را كه خداوند بپدران آنها عنايت نموده و بشكرانه آن ايمان آرند و كفران نورزند .